ผมลงรถไฟตรงดิ่งไปห้องน้ำก่อน ล้างหน้าล้างตา ยืนส่องกระจก ผมเพ่งมองตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกตามัวๆ มึนๆหัว หูอื้อ ผมก็เลยส่ายหัวไปมา แต่ก็ไม่หาย ผมจะไปบ้านญาติอยู่ฝั่งตรงข้ามกับสถานี ต้องเดินเลาะรางรถไฟแล้วข้ามรางรถไฟไป ระหว่างเดินเลาะๆรางรถไฟ ผมบอกเลยเวลานั้นอาการหูอื้อผมยังไม่หาย ผมไม่ได้ยินอะไรเลย แม้แต่เสียงรถที่ถนนใหญ่ใกล้ๆ ผมกำลังจะก้าวข้ามรางรถไฟ มีวัตถุบางอย่างมาโดนหลังของผม ผมหันไปมอง
ลุง!!!!!!! ที่ผมเจอที่สถานีร้างนั่นนี่! ยืนอยู่ในเงาตู้รถไฟเก่าๆที่สถานี ยืนมองมาที่ผมแล้วฉีกยิ้ม ผมตกใจกะลังจะวิ่งข้ามรางรถไฟไปอีกฝั่ง
พ่อออออ!!!!! ระวังรถไฟ!!!!! (เสียงเด็กที่ไหนไม่รู้ดังขึ้นในหัว)
ผมเบรกแล้วดึงขากลับมาที่เดิม ผมหันไปทางซ้าย มีแสงไฟจากหัวขบวนพร้อมแตรที่ดังสนั่น แล้วรถไฟก็เคลื่อนตัวผ่านผมไป เข้าสถานี
“ที่นี่สถานีหัวหมากๆ ผู้โดยสารท่านใดต้องการลง โปรดตรวจสอบทรัพย์สินส่วนตัวของท่าน ขอบคุณครับ” เสียงจากนายสถานีดังขึ้น
ผมใจหายแว๊ป “เกือบไปละ” หันกลับไปดูลุงที่ว่าไม่อยู่ละ ผมเลยเดินข้ามรางรถไฟไปบ้านญาติต่อ
ปริศนาที่ค้างคาใจจนถึงทุกวันนี้ของผมก็ยังไม่คลี่คลายคือ
1.ลุงที่ว่านั่นเป็นใคร ต้องการอะไรจากผม
2.เสียงเด็กที่ว่านั่นอีกใครกัน ผมก็ไม่เคยเลี้ยงกุมารอะไรมาก่อน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น